Η Λαχτάρα για Μουσική!

Όσο και αν σας φαίνεται παράξενο ή αδύνατο, δεν είχε δει ποτέ του από κοντά αληθινά μουσικά όργανα, ούτε τα κατάφερνε στο τραγούδι. Χρειαζόταν λίγη εξάσκηση! Ήταν τυχερός όμως, γιατί είχε μουσικό αυτί, μπορούσε δηλαδή να ξεχωρίσει πότε μια νότα είναι ψηλότερη ή χαμηλότερη, πιο σιγανή ή πιο δυνατή. Έτσι, μια μέρα αποφάσισε να ξεκινήσει ένα ταξίδι πηγαίνοντας σε όλα τα ωδεία της χώρας. Έπρεπε να ανακαλύψει τα αληθινά μουσικά όργανα και μαζί και το ταλέντο του.

   

   Στο πρώτο ωδείο που έφτασε είδε μια μεγάλη επιγραφή "Τα ταλέντα στα πλήκτρα". Ενθουσιάστηκε! Σκέφτηκε ότι θα βρει το ταλέντο του στα πλήκτρα. Μπαίνοντας μέσα μαγεύτηκε από μια μουσική άλλοτε απαλή κι ευγενική και άλλοτε άγρια και καταιγιστική. Οι νότες έρχονταν από ένα γυαλιστερό μαύρο όργανο στημένο στη μία άκρη της αίθουσας. Κοιτάζοντας καλύτερα κατάλαβε ότι όλα άλλαζαν στη μουσική που άκουγε ανάλογα με τα μαύρα και λευκά πλήκτρα που πατούσε ο άνδρας που καθόταν μπροστά τους.

   Το όργανο αυτό είχε μια μεγάλη ουρά, κάτι που του θύμιζε τη δική του και ίσως το ταλέντο να το έβρισκε εκεί. Το πιάνο ίσως να ήταν το όργανο που χρειαζόταν. Ο ενθουσιασμός του μεγάλωσε ακόμα περισσότερο όταν ο άνδρας του ζήτησε να τραγουδάει όσο παίζει. Κάθε μαύρο και λευκό πλήκτρο συνέχιζε μέσα στην ουρά με μια χορδή. Ξαφνιάστηκε! Οι χορδές ήταν που έβγαζαν αυτούς τους ήχους και όχι τα πλήκτρα από μόνα τους. 

   Κοιτώντας τον τοίχο πίσω από το πιάνο είδε τα πορτρέτα τριών ανδρών. 

   Ήταν ο Φραντς Λίστ, ένας αληθινός βιρτουόζος του πιάνου, ο Φρέντερικ Σοπέν "ο ποιητής του πιάνου" και ο Σεργκέϊ Ραχμάνινοφ, που μπορούσε να παίζει τα πιο δύσκολα ακόρντα. Ενώ, λοιπόν, κοιτούσε τους μεγάλους πιανίστες, το αυτί του το τράβηξε μια αγγελική μουσική. Ο Σολ άφησε τον εαυτό του να παρασυρθεί από τη λεπτή, τρυφερή μελωδία. Στη διπλανή αίθουσα αντίκρισε ένα βασιλικό μουσικό όργανο! Ήταν ένα εκκλησιαστικό όργανο! Από όσα διάβαζε μέσα στην αίθουσα για αυτό, ανακάλυψε ότι ήταν μοναδικό. Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχουν ούτε δύο ίδια εκκλησιαστικά όργανα στην κατασκευή, στην εμφάνιση, στο μέγεθος και τον ήχο!

   Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε ο Σολ ήταν ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ένας μεγάλος δεξιοτέχνης οργανίστας και λαμπρός συνθέτης. Ήταν ο πρώτος μουσικός που είχε μάθει από τον παππού του. Εκείνη τη στιγμή το μυαλό του γέμισε παρτιτούρες και μελωδίες. Από την τρίτη αίθουσα έβγαινε μια όμορφη, αλλά μελαγχολική μουσική. Παράξενα πράγματα! Πλήκτρα, κουμπιά και αέρας που περνά με το τέντωμα ενός ειδικά κατασκευασμένου φυσερού. Ήταν το ακορντεόν! Πώς άλλωστε να μην αναγνωρίσει το μουσικό όργανο που μέσα σε πολύ λίγα χρόνια έκανε το γύρω του κόσμου;

 

 

   Το δεύτερο ωδείο που βρήκε ήταν ένα ωδείο γεμάτο χορδές! Και μη φανταστεί κανείς χορδές δεξιά και αριστερά, σπασμένες και πεταμένες, αλλά χορδές έτοιμες να βγάλουν αγγελικές νότες! Εδώ η αίθουσα ήταν μία και μέσα υπήρχαν δεκάδες οργανοπαίχτες! 

   Ένα κορίτσι έπαιζε βιολί, τον πρίγκιπα των μουσικών οργάνων. Πόσο απολαυστική ήταν η μουσική που έμπαινε στα αυτιά του! Οι απαλές τρίλιες του θύμιζαν τις δικές του τρίλιες στο κελάηδισμα του. Ήδη από τον παππού του ήξερε για κάποιους από τους πιο λαμπρούς βιολιστές, τον Αντόνιο Βιβάλντι, τον Νικολό Παγκανίνι και τη Βανέσα Μέι. Καθώς έκανε να θυμηθεί αυτές τις μοναδικές μελωδίες, ένιωσε τα πούπουλά του να ανατριχιάζουν. Τον διαπέρασε ένα ρίγος! Σίγουρα ήταν γεννημένος να ζει μέσα στη μουσική. 

   Στην αίθουσα υπήρχαν και άλλα όργανα που τα ήξερε, όπως η βιόλα, το τσέλο, το κοντραμπάσο, αλλά μάλλον ήταν πολύ μικρούλης για αυτά και όσο και αν τεντώθηκε δεν κατάφερε να τα κρατήσει σωστά. 

 

   Το τρίτο ωδείο που επισκέφτηκε τον έκανε να πιστέψει ότι ήταν το ωδείο της μάχης! Δυναμικοί ήχοι έκαναν την εμφάνιση τους, θέλοντας μάλλον να δηλώσουν την κυριαρχία τους. Όταν άκουσε λίγο καλύτερα, σιγουρεύτηκε! Τύμπανα και μικροί τυμπανιστές, ταμπούρλα, τυμπάλες, κύμβαλα και ταμπούρα σε έκαναν να νιώθεις πως η καρδιά σου χτυπάει στον ίδιο ρυθμό. Ήταν ξεχωριστά όλα, αλλά δεν τον έκαναν να νιώθει όπως με τα υπόλοιπα. Ένιωθε τη δυναμική τους και ήταν σίγουρος πως στις ιστορίες με μάχες που άκουγε από μικρός από τον παππού του, θα ταίριαζε απόλυτα αυτός ο ήχος. 

  Στο τέταρτο ωδείο τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά. Θα περίμενε κανείς κάτι φανταχτερό, που όμοιο του δεν θα υπάρχει ή έστω ένα ωδείο γεμάτο με σπάνια μουσικά όργανα. Κι όμως, αυτό το ωδείο ήταν γεμάτο με "εικόνες". Μην φανταστείτε εικόνες σε τοίχους, πίνακες και τοπία και σίγουρα θα αναρωτηθείτε τι εικόνες ήταν και τι σχέση μπορεί να έχουν με ένα ωδείο. Ο Σολ κοιτώντας όλους τους μουσικούς με τα μουσικά τους όργανα, άργησε λίγο αλλά αμέσως κατάλαβε! Ήταν τα πιο δυνατά και καλά πνευμόνια που σε έκαναν με το παίξιμο τους να ταξιδεύεις σε κόσμους ονειρικούς. Οι μελωδίες από τη φλογέρα, το φλάουτο, το όμποε, το φαγκότο, το κόρνο και το κλαρινέτο σε έκανα να νομίζεις πως βρίσκεσαι σε άλλη εποχή και άλλη χώρα. Όλες οι εικόνες που έβλεπες ήταν από τη σκέψη όλων που ταξίδευε! 

   Ο Σολ συγκινήθηκε! Όλες αυτές οι μελωδίες τον έκαναν να θυμηθεί το πρώτο βιβλίο που του χάρισε ο παππούς του, το "Παίζοντας Φλάουτο" του Γιόχαν Γιόακιμ Κβαντς. Η ζωή του ήταν μέσα στη μουσική και εκείνος το μόνο που ένιωθε ήταν η... "φασαρία" που νόμιζε ότι έκανε. 

Ανάμεσα σε αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα που άρχισαν να ξεπηδούν στο μυαλό του, του ήρθε μια καταπληκτική ιδέα! 

Ένας μαέστρος είναι αυτός που μπορεί να μην αποχωριστεί κανένα μουσικό όργανο, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να τα κάνει να λάμψουν και να αναδειχθούν. Το ταλέντο του Σολ ήταν η ίδια η αγάπη του για τη μουσική και όλα τα μουσικά όργανα! Κοιτώντας ένα μουσικό όργανο έβλεπε την ανεκτίμητη αξία του! Θα έμενε στην ιστορία ως ο μαέστρος που δεν μπορούσε να ξεχωρίσει κανένα μουσικό όργανο! Για αυτό ο Σολ θα ήταν αυτός ο μαέστρος που θα βοηθούσε κάθε μουσικό όργανο να μείνει ζωντανό έχοντας πάντα μια θέση στην ορχήστρα του!